Dita e mësuesit, madhështore si asnjëherë më parë ......

,,Dita e Mësuesit, në realitetin e sotëm, kur Kosova është shtet i pavarur, ka domethënien e një feste të madhe. Pas Ditës së Pavarësisë, Ditës së Përkujtimit  të Dëshmorëve të kombit kjo ditë, në këtë realitet, pa dyshim se radhitet si e treta për peshën që ka,, ka thënë i pari i Komunës, Rasim Selmanaj, në manifestimin ku po merrnin pjesë mbi 700 mësimdhënës dhe veteran të arsimit të kësaj komune, i cili është mbajtur nën patronatin e tij. Në historinë e shqiptarëve të ishe mësues ishte nder, privilegj dhe mbi të gjitha punë fisnike. Por krahas kësaj, të qenit mësues i popullit, ishte edhe një peshë e rëndë nën sundimin sllav, ka përkujtuar ai duke u shprehur se ishte një peshë e rëndë sepse rrezikimi i qenies kombëtare kërkonte edukimin e brezave të rinj se këtu dhe vetëm këtu ishte dheu i mohuar i një kombi. Se këtu shqiptarët nuk ishin të ardhur, siç ,,mësonin” librat e historisë, të përpiluara në Akademinë serbe, duke theksuar ai se këtu ishin gjenet e tyre mijëra vjeçare. Se këtu ishin bërë provat e shfarosjes së këtyre gjeneve. Se ky vend dhe ky popull ishin projektuar nga kjo akademi për eksperiment nëse mund të zhbëhej kjo qenie, që gjithmonë përfaqësonte një popull të tërë dhe autokton.

Dhe kjo peshë që rëndonte mbi supet e mësuesve tanë kishte shkaktuar përndjekjen, persekutimin, madje edhe pushkatimin e dhjetëra mësuesve që sillnin këtë kujtesë të mirë për shqiptarët .Prandaj, në këtë ditë, kur ndjenjat janë të përziera me gëzimin për shtetin e Kosovës, por edhe me pikëllim për mësuesit që nuk janë sot, nuk mund të lëmë anash rikthimin në këtë histori të dhembshme e krenare, njëkohësisht. Sot, në Ditën e Mësuesit, edhe një herë duhet rikujtuar fëmijëve tanë shkollarë gjithë rrugën e gjatë të mbijetesës, të gjakimit për ruajtjen e frymës kombëtare, sakrificën e profesorëve dhe shpërthimin e shpirtit të nxënësve që ishte kalitur shëndetshëm nga mësuesit tanë, këtu, në Shqipëri, në Maqedoni, Mal të Zi dhe në Kosovën Lindore.